Bezoekersaantal ‘Das Zahngold’ in 2010 spectaculair gestegen – Job Lisman blijft aan kop

Door een medewerker
Vergeleken met 2009 is het aantal bezoekers van de website ‘Das Zahngold’ het afgelopen jaar fors gestegen. In 2010 steeg het aantal mensen dat de site één of meer keren bezocht met 66% naar 8.591. In totaal bekeken zij tijdens 17.211 bezoeken  57.800 pagina’s, meer dan 3 pagina’s per keer.
Veel gelezen items waren dit jaar die over het boek Opnieuw Beginnen van Marli Huijer en Reinjan Mulder, vooral in de maand van de Filosofie, toen het boek genomineerd was voor de Socrates Wisselbeker voor het beste en meest prikkelende filosofische boek van het afgelopen jaar.

Hoofdredacteur Reinjan Mulder: 'Nieuwe lezersgroepen...'

Hoofdredacteur Reinjan Mulder: ‘Nieuwe lezersgroepen…’

Een andere opvallende naam is die van Job Lisman, die dit jaar, net als het jaar daarvoor, de meest gegooglede persoon van de site is. Dat is des te opvallender, omdat Prometheus-hoofdredacteur  Lisman de LinkedIn Most Shared Connexions Award, waarmee hij in het nieuws is gekomen, nu al weer bijna twee jaar geleden won: op de 60ste verjaardag van Zahngold-hoofdredacteur Reinjan Mulder. Job Lisman eindigde dankzij deze door Jan Zandbergen op beeld vereeuwigde onderscheiding ook afgelopen jaar weer als meest bekeken buitenstaander, nipt voor filosofe Marli Huijer en cultuurpaus Michaël Zeeman, ex aequo met mr. Els Swaab, en ruim vóór gerenommerde schrijvers als Arnon Grunberg,  Connie Palmen en (meer…)

Ann Goldstein en de Amerikanen (2) – Het Stedelijk Museum discrimineert

Door Reinjan Mulder
Stelt u zich voor. De burgemeester van Amsterdam heeft een nieuwe chef nodig voor zijn kabinet. De burgemeester onderhoudt dagelijks ingewikkelde contacten met Den Haag, de politie en met het Openbaar Ministerie, en van de nieuwe chef wordt geëist dat hij een ‘in Nederland geboren’ jurist is. Alleen een ‘geboren Nederlander’, zegt de burgemeester, voelt alle nuances in het driehoeksoverleg volledig aan, alleen een echte Nederlander kan de vaak subtiele reacties op het beleid in de pers volledig naar waarde schatten.

Biennale Venetië: Europees provincialisme?

Biennale Venetië: Europees provincialisme?

Denkt u dat een dergelijke advertentietekst erdoor komt in een stad als Amsterdam? De PvdA en GroenLinks zouden, met hun voorkeursbeleid voor minderheidsgroepen, meteen hoog in de gordijnen klimmen.
Ander voorbeeld. Amsterdam subsidieert een moskee waar een Saoedische imam preekt. Die imam minacht de Nederlanders en wil een assistent hebben die in de Arabische wereld geboren is. Nederlandse moslims (meer…)

Nop Maas wijkt niet voor Joop Schafthuizen – eindelijk!

Deze week werd bekend dat het derde deel van Nop Maas’ biografie van Gerard Reve voor onbekende tijd is uitgesteld. Goed zo, was mijn eerste gedachte, nu kan Nop Maas eindelijk geheel op eigen benen en voor eigen verantwoordelijkheid het boek afschrijven dat hij – als door de staat gesubsideerde biograaf – schrijven moet.
In de eerste twee delen van de biografie was Maas nog veel te bang om Reve’s weduwnaar op enige manier te ontrieven en steunde hij Gerard Reve veel te onkritisch in al zijn vreemde kronkelgedachten. Gerard Reve kon nog zo veel ongelijk hebben in zijn botsingen met de mensen om hem heen, Nop Maas bleef hem in zijn biografie maar gelijk geven, zoals hij ook in de door hem geannoteerde brievenboeken steeds veel te veel het perspectief van de schrijver koos.
Het is te hopen dat Nop Maas nu ook snel de eerste twee delen van de biografie naar eigen inzicht  en overtuiging gaat herzien, zodat we eindelijk (meer…)

Carolien Gehrels: American English wordt ‘standaard’ bij communicatie Stedelijk Museum – een reactie

Door Carolien Gehrels
Geachte heer Mulder,
[…] De personeelsadvertentie waarop u mij aanspreekt (zie bericht hieronder – Red.), is geplaatst door het Stedelijk Museum. Het museum is geen gemeentelijke organisatie, maar een zelfstandige stichting met een eigen bedrijfsvoering, personeelsbeleid, arbeidsvoorwaarden, etcetera. De stichting Stedelijk Museum is daarom het aangewezen adres voor uw reactie op de advertentie. Omdat u uw vragen […] aan mij heeft gericht heb ik, ondanks dat de gemeente hier niet over gaat, de afdeling Kunst en Cultuur van de Dienst Maatschappelijke Ontwikkeling vorige week contact laten opnemen met het Stedelijk Museum over de vacature en uw opmerkingen daarover.
Het museum lichtte toe, dat de beperking tot native niet betrekking heeft op nationaliteit of geboorteland, maar alleen op taalbeheersing. De beperking tot American English heeft zeker niet alleen betrekking op de communicatie tussen directeur en assistent, maar ook op de communicatie tussen directeur en de mondiale buitenwereld. De functie-eis American-English heeft dus niet van doen met de herkomst van de huidige directeur, maar blijkt sowieso de standaard te zijn die

(meer…)

Ann Goldstein slaat terug: het Stedelijk Museum weert Nederlanders – wil alleen nog geboren Amerikanen

Door Reinjan Mulder
In haar toespraak bij de uitreiking van de Amsterdamse kunstprijzen sprak PvdA-wethouder Carolien Gehrels onlangs krachtige woorden over de volgens haar zo wenselijke relatie tussen de kunst en de maatschappij in de stad. In navolging van haar illustere voorganger Emmanuel Boekman ziet zij een duidelijke taak voor de overheid op dit terrein.  ‘Kunst’, aldus Carolien Gehrels, ‘gaat over waarden. Waarden die van zo’n groot belang zijn voor onze samenleving dat de overheid zich er niet aan mag en kan onttrekken.’ En ze doelde daarmee op de waarden vrijheid, gelijkheid, pluriformiteit en kwaliteit. Volgens Gehrels moeten kunstenaars zich ‘verbinden met de samenleving, doorzien wat daar gebeurt en [daarop] reflecteren.’
Mooie woorden van de wethouder. Maar je vraagt je wel af hoe die zich in godsnaam rijmen met haar beleid. Afgelopen weekend werd er in de landelijke dagbladen ruimhartig geadverteerd voor een directie-assistent voor de nieuwe, Amerikaanse directeur van het Stedelijk Museum. Volgens de functieomschrijving op de erbij behorende site moet dat in ieder geval een ‘native speaker American English’ zijn.
Een Amerikaanse-engels native speaker? Kennelijk kent de nieuwe directeur Ann Goldstein nog altijd zo weinig Nederlands dat (meer…)

David Van Reybrouck en Koen Peeters bij het AKO-diner: waar was uitgeverij J.M. Meulenhoff?

Door Reinjan Mulder
Wat had het – eindelijk – een mooi AKO-diner kunnen zijn voor de veelgeplaagde uitgeverij J.M. Meulenhoff. Een winnaar – en wat voor een! – in de persoon van David van Reybrouck, en daarnaast nog een tweede  genomineerde, Koen Peeters, die in ieder geval tot de beste helft van het uitverkoren schrijverszestal behoorde.
Het heeft, zoals we weten, niet zo mogen zijn. Beide top-auteurs behoorden vijf jaar geleden nog tot de keurtroepen van het opkrabbelende J.M. Meulenhoff, maar zij hebben hun ouderlijk nest inmiddels beiden verlaten. Onder de wijd uitslaande vleugels van het WPG-concern zaten zij nu afgelopen maandag gebroederlijk in Teylers Museum in Haarlem aan, aan de – rechtstreeks maar wel heel erg rommelig op tv uitgezonden feestdis rond de uitreiking.

Het had zoveel mooier gekund. De winnaar van de AKO-literatuurprijs 2010, David Van Reybrouck, begon zijn loopbaan – net als zijn mede-genomineerde auteur Koen Peeters – begin deze eeuw nog met zoveel wederzijds genoegen bij het toen nog gerenommeerde J.M. Meulenhoff, waar hij dank zij de goede Vlaamse contacten van directeur Annette Portegies was binnengehaald. Maar al gauw verdween Portegies onder druk van de elkaar de tent uitvechtende PCM-directie naar Querido, waarna de inderhaast ingevlogen Meulenhoff-interimmanagers Sander Knol en (meer…)

Mulisch dood: NOS draagt vrijwillig de nieuwsfakkel over

Door Reinjan Mulder
Zaterdagavond om acht uur overleed Nederlands Oudste P.C. Hooftprijswinnaar, Harry Mulisch. Om elf uur zondagmorgen, vijftien uur later, mochten wij dat pas als tv-kijkers weten. De NOS was ingegaan op een verzoek van de familie om het nieuws nog even op te houden, tot alle vrienden en bekenden waren ingelicht.

Wat we missen kunnen: bevoogding door de NOS

Wat we missen kunnen: bevoogding door de NOS

Met een dergelijk besluit heeft de NOS zich in de nieuwsvoorziening, de taak waarvoor ze is opgericht, voorgoed op het tweede plan geplaatst. Natuurlijk hoeft een nieuwsdienst niet ‘over lijken’ te gaan. Maar het maakt nogal uit of het bij een necrologie om een totaal onverwacht overlijden gaat waarbij snel veel vrienden en familie ingelicht moeten worden of om een overlijden van een publieke figuur waarop al dagen natiebreed gewacht wordt. In ieder geval al sinds donderdag j.l. stond nu iedereen in de Nederlandse kunstjournalistiek in de startblokken en alle stukken lagen al vele dagen zo goed als klaar. Dan zit er niets anders op dan na een bevestiging van iemands overlijden dit nieuws binnen éen of twee uur – in stijl- te publiceren.
Natuurlijk was het lastig geweest om ’s avonds om tien uur nog extra uitzendingen in te lassen, en hadden we vast een minder mooie zondag gehad dan nu (hulde!), maar nu wekt het toch irritatie om van een overlijden te vernemen en vrijwel onmiddellijk drie deskundigen in de studio te zien praten over de overledene. Je weet dan dat er iets in scene is gezet. Je voelt je gemanipuleerd. Als Wim Brands, Adriaan van Dis en Marita Matthijssen zaterdag kennelijk al op de hoogte waren, waarom wij dan niet?
Bovendien hadden zondag (meer…)

De verlichte ideeën van GroenLinks-kamerlid Liesbeth van Tongeren

Door Reinjan Mulder
Onder de nieuwkomers in de Tweede Kamer neemt de voormalig Greepeace-directeur Liesbeth van Tongeren (52) een bijzondere plaats in. Niet alleen was de Amsterdamse tot voor kort nauwelijks actief bij de politiek betrokken  – ze werd pas in 2006, na een gesprek met Europarlementariër Kathalijne Buitenweg lid van GroenLinks – door een langdurig verblijf in Australië had ze ook redelijk veel distantie tot de Nederlandse sociale en politieke tradities. Toen ze in 1992 in Nederland terugkeerde, was haar eerste indruk dat onze verzorgingsstaat, anders dan de Australische, weliswaar veel voor de zwakkeren doet, maar daarnaast ook onbedoelde negatieve uitkomsten kent. Zo moet het Nederlandse arbeidsbestel volgens haar dringend op de schop. Er moet meer gelijkheid komen voor mensen op de arbeidsmarkt. Ook zijn er nog teveel mensen langdurig werkloos. Bij een moderne arbeidsmarkt is tijdelijke werkloosheid niet erg, dat hoort erbij.  Maar als mensen langer dan een jaar niet werken, worden hun kansen op de arbeidsmarkt steeds kleiner. Mensen moeten gestimuleerd worden om aan het werk te gaan, een opleiding te volgen of een eigen onderneming te starten. Dat kan wanneer de overheid in nieuwe, groene banen investeert, met aandacht voor duurzame energie en technologie. Volgens Van Tongeren zou de politiek het ondernemerschap veel meer zou moeten aanmoedigen. ‘Ook zzp’ers zouden zwangerschapsverlof moeten kunnen krijgen.’
Als consulent voor vrouwenhulpverlening en directeur van een sociale dienst zag ze na haar terugkeer uit Australië hoe verlammend de Nederlandse welzijnskoepels en overheidssamenwerkingsverbanden soms kunnen werken. ‘In Australië was helemaal niets, maar daardoor kon je in de hulpverlening vlot allerlei experimenten starten. Hier is zoveel bestuurlijke drukte, zoveel overleg met allerlei verenigingen en regionale samenwerkingsverbanden.’ In de hulpverlening zou ook veel meer moeten worden uitgegaan van (meer…)

Een historische noodgreep – The making of ‘Connie Palmen’

Door Reinjan Mulder

Connie Palmen. Foto op achterflap van de eerste druk van De Wetten

Connie Palmen. Foto achterop de eerste druk van ‘De Wetten’

Dat er in stille tijden wel eens nieuws in de krant komt dat niet altijd de naam van nieuws verdient, is algemeen bekend. Nieuws of niet, komkommers of niet, de voorpagina moet vol.
Maar dat er ook in de kunstjournalistiek sensaties kunnen ontstaan omdat er even geen andere sensaties zijn, is een bedrijfsgeheim dat beter wordt bewaard. Toch gelden daar dezelfde wetten. Wanneer een kunst-supplement mooi is vormgegeven, opent dat elke week met iets dat de alleen al daardoor aandacht trekt, of het die aandacht nu waard is of niet.
Maar soms trekt zo’n stuk wel heel erg veel aandacht. Dat was het geval met de forse recensie die op 1 februari 1991 voorop CS Literair verscheen, de helaas verdwenen literaire bijlage uit die tijd. Het boek dat werd gerecenseerd was De wetten van de nog vrijwel onbekende Connie Palmen, er stond een schitterende, uitdagende foto bij van fotograaf Freddie Rikken, en de recensent was (meer…)

‘Liever een bon-brief’ – Uitgeverij Babel & Voss schaft de recensie-exemplaren af

Daan Heerma van Voss richt Wat missen kunnen etalage in bij de Athenaeum Boekhandel

Daan Heerma van Voss richt 'Wat we missen kunnen'-etalage in bij de Athenaeum Boekhandel

Afgelopen week kregen verschillende critici en opinieleiders een bijzondere brief van Babel & Voss Uitgevers. De ‘bon-brief’. Bij een boekenbon van 15 euro, met het portret van Connie Palmen, zat de volgende tekst:

Geachte criticus,
Hierbij sturen we u de bon waarmee u in uw boekwinkel uw recensie-exemplaar kunt afhalen van Wat we missen kunnen – een manifest tegen de overdaad.
Wat krijgen we nu, zult u misschien denken: een gewone Boekenbon?
Dat klopt. Met deze Boekenbon kunt u ons allereerste boek vanaf 27 september bij de Athenaeumboekhandel – of bij elke andere Nederlandse boekhandel – ophalen. En anders kunt u het boek daarmee op onze kosten bestellen.
Wist u dat met elk recensie-exemplaar dat in Nederland de recensent bereikt, gemiddeld een periode van 8,3 dagen en een bedrag van 74,50 euro is gemoeid? Rekent u maar even mee: de drukker laat het exemplaar per koerier bij het Centraal Boekhuis afleveren, het CB stuurt het per vervoerscentrale naar de uitgever, die pakt het in en stuurt het naar de krant, die pakt het uit en geeft het aan de literatuurredacteur die het naar de postkamer brengt die het weer in bubbeltjespapier inpakt, en doorstuurt naar de recensent – die in 9 van de 10 gevallen niet thuis is, zodat hij 48 uur later, maar binnen 2 weken, doorregend en wel, in de rij moet gaan staan bij het dichtstbijzijnde TNT-postafhaalpunt – meestal een verre Albert Heijn.
Hoeveel handiger is niet de Boekenbon? Deze (meer…)