Das Zahngold Reinjan Mulder’s Nieuws- en Advertentieblad

Door onze mediaredactie
Het bezoek aan de website Das Zahngold is het afgelopen jaar voor de derde maal in reeks behoorlijk gestegen. Met nog bijna twee weken te gaan, zijn er dit jaar al twintig procent meer bezoekers langs geweest dan in het hele vorige jaar. Met zijn allen zorgden zij er voor dat er dit jaar  ruim 15% meer pagina’s werden bekeken van de vier jaar geleden opgerichte website.
Naar verwachting zal het aantal page-views dit jaar boven de 14 duizend uitkomen. Bijna tweeduizend meer dan vorig jaar. Populaire onderwerpen waren dit keer Coffee Company, het nieuwe boek van hoofdredacteur Reinjan Mulder, de perikelen van J.M. Meulenhoff en haar afgezette directeur Sander Knol (samen 645 pageviews), de vermeende wanprestaties van het bedrijf Aqua Paradise in Almere (545) en de ‘discriminerende’ directeur Ann Goldstein van het Stedelijk Museum (164).
Los daarvan was de term waarop op de één na meeste bezoekers de site binnenkwamen – net als in 2010 – weer ‘klaarkomende (meer…)

Vandaag verscheen in het dagblad Trouw een interview door Joost van Velzen over de roman Coffee Company. Hieronder – met dank aan Trouw – de tekst.
Door Joost van Velzen
Hier op het Waterlooplein zou het geweest kunnen zijn, de ontmoeting tussen de twee mannen. In deze vestiging van dit koffieconcept. Want de roman Coffee Company van Reinjan Mulder, speelt zich af tussen de barista’s en de laptops.

Coffee Company Waterlooplein

In het boek raken twee mannen met elkaar in gesprek in een hippe koffiebar. De een is geslaagd uitgever met meer dan dertig Nobelprijswinnaars in zijn fonds, de ander is kenner van de scheikundige J.H. van ‘t Hoff, eveneens Nobelprijswinnaar – de allereerste nog wel. Geleidelijkaan ontstaat er dan een vertrouwensband tussen de twee mannen, die meer op elkaar lijken dan ze wellicht zelf beseffen.
Het verhaal wordt overgoten door een enorme hoeveelheid latte’s en cappuccino’s die de mannen tussen de bedrijven door voor elkaar halen.
We ontmoeten elkaar aan de lange houten tafel in één van de 34 filialen van de Coffee Company – waar anders? Mulder is schrijver en uitgever. Hij richtte in 2010 met Daan Heerma van Voss en Daniël van der Meer Babel & Voss Uitgevers op. Mulder heeft net een ontmoeting gehad met de mede-oprichter van de Coffee Company, die een gepassioneerd lezer blijkt: “Toen ik Mulders boek las moest ik meteen denken aan ‘Kaas’ van Elsschot”, zegt hij. “De overeenkomst met de werkelijkheid van de Coffee Company vond ik verbijsterend.”
Wat zullen we nemen?
Mulder: “Doe mij maar (meer…)

Toespraak bij de presentatie van de roman Coffee Company ten huize van uitgeverij Nieuw Amsterdam op 15 november 2011.
Door Reinjan Mulder

Reinjan Mulder (foto Bert Nienhuis)

Eigenlijk had ik hem natuurlijk al lang moeten hebben.
De Nobelprijs.
U weet misschien dat honderd jaar geleden Nederlands eerste Nobelprijswinnaar J.H. van ‘t Hoff overleed, in Berlijn, na een vrij lang ziekbed. U leest daarover meer in mijn roman Coffee Company.
Maar wat de meesten van u waarschijnlijk niet weten, is dat er dit jaar precies vijftig jaar geleden een grote verhuisauto voor mijn ouderlijk huis stopte, met daarin het kolossale cilinderbureau dat van deze grote J.H. van ‘t Hoff was geweest.
Dat bureau was voor mij bestemd, als geschenk van mijn Amsterdamse oom Eeuwout, en aan dat bureau zou ik in de jaren die nog zouden volgen, de grote werken moeten voltooien die mij in de ogen van mijn familie in ieder geval op weg moesten helpen in de richting van een Nobelprijs. Ook de details van dit bureau treft u aan in het boek dat (meer…)

Omslag van de roman Coffee Company, ontwerp Bureau Beck

Op dinsdag 15 november wordt in Amsterdam de lang verwachte roman Coffee Company van Reinjan Mulder gepresenteerd.  Het is het  aandoenlijke verhaal van twee middelbare mannen, die door een toeval in de Coffee Company met elkaar in gesprek raken, en daar de eerste maanden niet meer mee ophouden. De ene man is een succesvol uitgever van upmarket literatuur, met 33 Nobelprijswinnaars in zijn fonds en 20 bezoeken aan Frankfurt achter de rug, de ander weet alles, maar dan ook alles van Nederlands eerste Nobelprijswinnaar J.H. van ‘t Hoff, de illustere chemicus die Nederland voortijdig verliet omdat hij geen zin zin om elke week college te geven.
Samen besluiten de twee mannen om Van ‘t Hoffs honderdste sterfdag op 1 maart 2011 tot iets bijzonders te maken.
De presentatie begint om 5 uur, in de burelen van Nieuw Amsterdam in de Jan Luijkenstraat. Prof. Dirk van Delft, directeur van Museum Boerhaave, zal eerst de verbeelding en de waarheid rond de figuur van Van ‘t Hoff wat ontwarren, en daarna zal Babel & Voss uitgever Reinjan Mulder iets over zijn eigen ervaringen met de Nobelprijs vertellen.
Vrienden en ‘relaties’ van de auteur en de uitgeverij zijn (meer…)

(ingezonden mededeling)
De roman van Zeezwijgen van de Duits-Kroatische schrijver Nicol Ljubic, uitgegeven door Babel & Voss Uitgevers, krijgt nog steeds lovende kritieken in de dag- en weekbladen. Hieronder een bloemlezing uit de serieuzere pers van de afgelopen weken:
‘Sterke historische setting, de problematiek van nawerking en verwerking… Zeezwijgen is een roman met een sterke plot die tot nadenken en inleven dwingt.’ – Aart van Soest in Vrij Nederland****
‘Ljubic weet zijn onderwerp prachtig teer te houden. In poëtische en filosofische beelden schrijft hij met ontzag en kritisch over de vrijwel onbegrijpelijke gebeurtenissen tijdens de Bosnische oorlog. Innemend en ontluisterend.’ – Fleur Speet in FD
‘Liefde is wellicht het enige antwoord op oorlog. Maar zelfs liefde is soms niet genoeg… Dat zijn grote woorden… die Ljubic zelf in zijn subtiele vertelling niet nodig heeft.’ – de Volkskrant****
‘Boordevol Welthaltigkeit… Wat Ljubic choqueert, is dat er midden in Duitsland jonge mensen met oorlogservaringen rond lopen… zoals Ana.’ – Anneriek de Jong in NRC Handelsblad
‘Het zijn de achteloze zinnen van Ljubic die verontrusten… Ljubic verleidt de lezer in een voortreffelijke stijl, met afwisselend poëtische en kale, filosofische beschrijvingen… Een subliem, innemend boek dat (meer…)

Het begon allemaal met de bus uit Waddinxveen.
Ik had de man in de rode montycoat al eerder gezien, in de Coffee Company. Anders was hij die ochtend ook niet zo doelgericht op me toegelopen.
Misschien behoorde hij zelfs al veel langer tot de vaste bezoekers van de Coffee Company. Want dat zei nog niet zoveel, in dit soort zaken, iemand zien. Mensen konden hier maanden achtereen elke dag naast je aan een tafel zitten zonder dat tot je doordrong wie ze waren. Je zag ze wel, maar je onthield ze niet. Goddank. Iedereen hier was druk. Druk, druk, druk.
Maar een week geleden was hij binnen een paar minuten opgeklommen tot de rang van de drie of vier mensen in de Coffee Company die ik, los van de barista’s, kende. Die ik niet meer negeren kon.
Bekenden.
Vrienden, om het in Facebook-termen te zeggen.
Connections. Connecties.
Al hadden wij het op de uitgeverij nog altijd over ‘relaties’. Als wij zeiden dat we ‘met een relatie’ meegingen, dacht niemand daar wat van.
De man met de rode montycoat was op slag uit het anonieme systeem van de zaak naar voren gekomen, en hij had een gezicht gekregen. Voor mij.
En wat voor een gezicht. Een grote ronde (meer…)

Door Reinjan Mulder
‘Directeur Sander Knol verlaat per direct uitgeverij Meulenhoff-De Boekerij.’ Het nieuws kwam toch nog later dan ik had gedacht. Een corrupter directeur dan deze Sander Knol heb ik zelden meegemaakt, maar kennelijk gedijen dergelijke directeuren in dit voor boeken gure klimaat.
Ik ken Sander Knol een beetje. En mijn eerste kennismaking met de praktijken van Sander Knol zal ik niet gauw vergeten, al was het maar omdat hij mij kort daarop meende voor de rechter te moeten dagen. Het moet in de bloeitijd van het Britse hedgefonds Apax zijn geweest, omstreeks 2005, dat de leiding van het klapwiekende PCM-concern had besloten de directie van J.M. Meulenhoff tijdelijk in handen te leggen van de van de boekenclub ECI afkomstige Sander Knol en (meer…)

Deze week was de Duitse schrijver Nicol Ljubic even in Amsterdam, als gast van het Goethe Institut en Uitgeverij Babel & Voss. Tijdens een geanimeerde avond over de vertaling van zijn laatste roman ‘Zeezwijgen’  werd hij in een prachtig Duits ingeleid door de Nederlandse critica en journaliste Marieke Smithuis. Wij drukken haar inleiding hieronder integraal af.

Wer ist Nicole Ljubic, und wo kommt er her? Viele wissen es bereits. Sie haben vielleicht Ljubic’ Buch gelesen, in dem er beschreibt, wie sein eigener Vater als junger Mann der Armut in Kroatien entfloh und wilde Abenteuer erlebte, bevor er sich schließlich in einem deutschen Reihenhaus niederließ. Oder sie haben  Ljubic’ feinsinnigen und mitunter auch witzige Bericht über seinen Eintritt in die SPD gelesen, der 2004 in der Zeit erschien. Der Titel lautete bezeichnenderweise “Als ich Rot wurde”. Ljubic hat hierfür den Theodor-Wolff-Preis erhalten. Neben seiner journalistischen Arbeit erregten auch seine Bücher Aufmerksamkeit: 2002 erschien der Roman Mathildas Himmel und 2004 das passende Werk zum bereits erwähnten Artikel in der Zeit: Genosse Nachwuchs – Wie ich die Welt verandern wollte. Aber obwohl viele Menschen also schon wissen, wer Nicole Ljubic ist, gibt es natürlich immer noch Welche, hier und in Deutschland, die es nicht wissen … Und die könnten sich fragen, woher dieser exotische Name kommt, denn so “richtig” Deutsch hört er sich ja irgendwie nicht an. Oder?
Nach öffentlichen Lesungen, so hat Nicole Ljubic einmal erzählt, kommen immer wieder Leute auf Ihn zu, die wissen wollen, wo er denn so gut Deutsch gelernt hat. Woraufhin er dann antwortet: “Ach, es war nicht so schwer. Ist ja meine Muttersprache”.

(meer…)

In november verschijnt bij Nieuw Amsterdam Uitgevers Coffee Company, de nieuwe roman van Reinjan Mulder. Het is het verhaal van twee mannen die elkaar toevallig bij de Coffee Company tegenkomen en daar in de weken die volgen een bijzondere vriendschap ontwikkelen. De ene man is uitgever, en wel van upmarket literatuur, hij heeft 33 Nobelprijswinnaars in zijn fonds, en de ander weet alles van de eerste Nederlandse Nobelprijswinnaar: prof. J.H. van ‘t Hoff. Drie maanden lang ontmoeten de twee elkaar vrijwel wekelijks tussen de lattes en laptops, vastbesloten om de honderdjarige sterfdag van Van ‘t Hoff in 2011 tot een evenement te maken. Hieronder als voorpublicatie de eerste bladzijde van het vierde hoofdstuk.

…Misschien moet ik voor ik deze geschiedenis verder vertel eerst iets meer over mezelf vertellen. Wat dat betreft. Ik bedoel, mijn… positie… in dit soort zaken.
Mijn emotionele structuur.
Mijn DNA, zoals ze dat tegenwoordig noemen.
De verbintenissen die ik aan kan gaan.
Mijn zuurtegraad.
Mijn nieren.
Ik zei het geloof ik al, ik was nooit zo’n prater.
Ik was een solist.
Daarom voelde ik me waarschijnlijk zo thuis in de Coffee Company.
En ik praatte al helemaal niet graag over mijn diepste zielenroerselen.
Sommigen noemden mij een binnenvetter.
Een onkraakbaar molecuul.
Ik sprak, zoals ik al aangaf, zelden andere mensen in openbare gelegenheden aan. En zeker geen vrouwen.
En als ik ze al aansprak, vrouwen, ging het zeker niet over

(meer…)

Hieronder als voorpublicatie de eerste bladzijde van de in november verschijnende roman Coffee Company.

De man in de rode montycoat was van de barista’s direct op me toe komen lopen. ‘Weet u wie de allergrootste geleerden van de twintigste eeuw zijn geweest?’ vroeg hij.
Ik was niet gewend om in de Coffee Company aangesproken te worden. Ik kwam daar juist omdat iedereen in de smaakvol ingerichte zaak zo door zijn eigen besognes geobsedeerd werd dat je er bij wijze van spreken naakt kon binnenkomen zonder dat iemand op- of omkeek. De een las fanatiek de krant, een ander zat ingespannen op zijn laptop te scrollen, en een enkeling voerde op fluistertoon een gesprekje met zijn of haar buurman – maar alleen als ze samen waren binnengekomen.
‘Dat zijn de winnaars van de Nobelprijs!’ Het antwoord kwam (meer…)