Marli Huijer (54) en Reinjan Mulder (60) bedwingen Brockenberg (1.145 m)

Door onze reisredactie 

Aussicht keine

Aussicht: keine

SCHIERKE – 30 april 2009. De hoogste berg van Noord-Duitsland, de Brocken, is deze week in een recordtempo bedwongen door twee al wat oudere Nederlandse wandelaars: Marli Huijer (54) en Reinjan Mulder (60). Zij beklommen de 1.142 meter hoge berg tijdens een meerdaagse wandeling in het voetspoor van Heinrich Heine, die de tocht in het najaar van 1824 maakte, en waren binnen vier uur op de licht besneeuwde top.
Anders dan in Heine’s tijd is de Brockenberg tegenwoordig ook bereikbaar per smalspoor, de Brockenbahn, maar de twee  Nederlands wandelaars vonden dit vervoermiddel, al was het dan een stoomtractie, ‘in strijd met de historische werkelijkheid’. ‘Waarom zouden wij niet kunnen wat Heine kon?’ aldus een opgewekte Reinjan Mulder.
Net als Heinrich Heine in 1824 begonnen de klimmers hun Harzreise in het universiteitsstadje Göttingen, waar Heine indertijd rechten studeerde, en overnachtten ze eerst in de nog altijd schilderachtige plaatsjes Osterode en Claustahl en het voormalige DDR-stadje Goslar. Zij kregen daardoor meer inzicht in de enorme afstanden die Heinrich Heine moet hebben afgelegd, en ook in het moeizame tempo waarmee hij in zijn tijd te maken had.
Op de onherbergzame Brockenberg zelf overnachtten de twee Nederlandse wandelaars, anders dan Heinrich Heine, niet. Toen ze er tegen zes uur ’s avonds aankwamen, was de top, zoals vaak in deze tijd van het jaar, in dichte mist gehuld. Reinjan Mulder: ‘De temperatuur was inmiddels gedaald tot 2 graden Celsius en we hadden weinig zin in om voor 200 euro zonder enig uitzicht te dineren, te slapen en daarna ook weer zonder enig uitzicht te ontbijten. We zijn dan wel wandelaars, we houden wel van grootse vergezichten.’
Heinrich Heine had zijn 21ste eeuwse navolgers al tijdig voor het fenomeen van de mist gewaarschuwd. In 1824 pende hij in het gastenboek van het boven op de berg gelegen Brocken Haus zijn inmiddels legendarische versje:

Grosse Steine,
de Beine,
saure Weine,
Aussicht: keine.

Gelukkig voor de Nederlandse wandelaars ging er om half zeven nog net een laatste stoomtrein naar het dorpje Schierke, aan de voet van de Brocken, waar ze gastvrij onthaal vonden in Hotel König.
Het voormalige DDR-hotel verkeerde net in de voorfase van de jaarlijkse Walpurgisnacht (30 april / 1 mei) en in de bomen in de wijde omtrek waren al heksen zichtbaar.

Aan de voet van de berg

Aan de voet van de berg

Voor zover bekend zijn Marli Huijer en Reinjan Mulder de eerste Nederlanders die de in Die Harzreise beschreven tocht van Heinrich Heine zo natuurgetrouw mogelijk hebben nagelopen.
In 1975 volgde de journalist Martin van Amerongen al de voetsporen van de Duitse dichter van de Loreley, maar hij deed dat al sigaren rokend en per auto, net als een medewerker van De Tweede Ronde, die in 2005 Martin van Amerongen weer nareisde, waarbij nog moet worden aangetekend dat de vroegere zonegrens tussen de DDR en de Bondsrepubliek een flink deel van de wandeling toen nog verhinderde.
Toen de Muur eenmaal gevallen was, in 1989, was er tragisch genoeg bijna niemand meer in Heine’s befaamde wandeltocht  geïnteresseerd. Maar dat is nu veranderd. ‘Het wezen van de romantiek is natuurlijk das Wandern‘, laat Reinjan Mulder desgevraagd weten. En volgens hem is dat niet zomaar wat wandelen: ‘Das Wandern’ is het langdurig en zonder duidelijk doel te voet dwalen. Dus waarom zouden wij nu de auto nemen?’
Waarna hij uit volle borst zijn op het Gymnasium te Tiel aangeleerde lijflied Das Wandern (is des Müllers Lust) inzet, dat eindigt met de wonderschone: ‘Das Wa-ha-ndern!’

Een uitvoeriger verslag van de ‘Nieuwe Harzreis’ van Marli Huijer en Reinjan Mulder, verscheen in 2010 in ‘De Groene Amsterdammer’, en is elders op de website te lezen.

De Brockenbahn te Schierke

De Brockenbahn bij aankomst van de wandelaars in Schierke

 

Geef een reactie