Drie jaar nadat het huis van zijn familie in Dovercourt is verkocht reist Reinjan Mulder terug naar het vervallen badplaatsje aan de Engelse Oostkust – om tevreden te constateren dat er niets is veranderd. Maar het winkeltje op de Ha’penny Pier verkoopt nu ansichtkaarten van zijn vader.
Door Reinjan Mulder

Lichtschip aan de Ha’penny Pier in Harwich
Het huis staat er nog. Dat kon ook moeilijk anders. Een robuuste, niet zo mooie flat van drie verdiepingen met stevige, stalen ramen van dubbeldik glas, waarin wij bijna veertig jaar lang een ‘maisonnette’ met uitzicht op zee hadden. Mijn vader was er een paar jaar voor zijn pensioen een keer bij toeval langs gelopen over de boulevard, en toen hij het huis te koop zag staan voor een bedrag waarvoor je in Nederland toen amper een middenklasse-auto kocht, had hij meteen een bezichtig aangevraagd. En toen hij daarna eenmaal met de flamboyante makelaar de bovenverdieping had betreden, was hij verkocht geweest. Door de glazen schuifdeuren over de hele breedte van de flat zag hij een onafzienbare, blauwgroene zee voor zich liggen, met overal waar je kijken kon schepen, scheepjes en zeilbootjes…
En dát uitzicht kon híj kopen!
Het huis ligt ook nog altijd hoog op de ‘cliff’, ooit een vooruitstekende krijtrots, op de hoek van Cliff Road en de Marine Parade en een van de hoogste punten van heel Dovercourt. De bovenste verdieping steekt zeker veertig meter boven de zee uit, waardoor je altijd wel ergens schepen zag, was het niet in de baai of voor de kust, dan was het wel wat verder weg, op de Noordzee. Zelfs als ze nog uren varen van (meer…)