Zahngold gevonden op Birmese dodenakkers

Door onze correspondent

Myanmar, 22 januari – In Myanmar in Birma hebben boeren tijdens het ploegen van het land meer dan duizend jaar oude tanden met gouden vullingen ontdekt. Deskundigen vermoeden dat dit de oudste inlays ter wereld zijn. Volgens oude Chinese geschriften zouden er inderdaad wilde Aziatische stammen zijn geweest die hun tanden met stukjes goud vulden. Zij deden dit echter niet om rotting tegen te gaan of tegen de kiespijn, maar louter voor de sier. Door andere stammen werden de stammen vanwege deze gewoonte wel als ‘Goudtandjes’ aangeduid.

Volgens hedendaagse tandtechnici moeten de dragers van de gouden tanden in Birma hevige pijnen (meer…)

Weggaan en opnieuw beginnen

1972: PC redacteur Reinjan Mulder leest op zijn studentenkamer ‘De avonden’

Door Reinjan Mulder
Een studentenblad was het eerste bedrijf waar ik wegging. Weggaan, dacht ik toen, was iets wat hoorde bij werk, zoals doodgaan bij het leven.Bij het studentenbladblad was weggaan ook niet moeilijk, omdat iedereen daar na een jaar of twee weer vertrok. Anders was het geen studentenblad. Meteen bij je aantreden lag je afscheid vast. Daarom was het goed om bij het studentenblad te beginnen. Ik schreef nog één lang stuk, over alles wat ik nog had willen zeggen, en daarna (meer…)

Meer dan 40 miljoen euro zoek bij Nederlandse crematoria

Door Reinjan Mulder

 

Gemeentelijk crematorium Neurenberg

Gemeentelijk crematorium Neurenberg

UPDATE – Door de verzamelde Nederlandse crematoria is de afgelopen twaalf jaar bij een kleine miljoen crematies 1.3 miljoen euro aan edele metalen verzameld. Eén euro vijftig per crematie. Dat blijkt uit mondelinge mededelingen van de crematoria. Onder de edele metalen bevindt zich onder meer ‘Das Zahngold’, goud dat overblijft na het verassen van overledenen bij een crematie. Met het geld zijn volgens het Dr. Vaillantfonds, dat de opbrengsten beheert, nuttige doeleinden bevorderd op het gebeid van de gezondheidszorg.  Zo kreeg het Brandwondencentrum in Beverwijk een gift. In de brand, uit te brand, moeten de crematoria hebben gedacht.

Volgens recente berekeningen van het gemeentelijk crematorium in Neurenberg bevat één overledene naar de huidige goudprijzen gemiddeld 50 euro aan goud en andere kostbare metalen. Volgens NRC Handelsblad van 10 januari wordt dat geld, na ontdekking van een grote fraudezaak, daar nu onder meer besteed aan nieuwe stoelen en betere voetpaden op begraafplaatsen en crematoria.

Een en ander zou betekenen dat er in Nederland, met zijn 72.000 crematies per jaar sinds de oprichting van het Vaillantfonds meer dan 40 miljoen aan Zahngold moet zijn meeverbrand (meer…)

Reinjan Mulder zijn er twee

RECTIFICATIE

V.l.n.r. Reinjan Mulder

In onze editie van vorige week werd abusievelijk vermeld dat Reinjan Mulder nu ook zingt. Dat is een misverstand. Reinjan Mulder zingt wel, maar dat is een andere Reinjan Mulder. Deze laatste Reinjan Mulder blijkt Reinjan Mulder niet, maar iemand met dezelfde naam. Deze zong afgelopen zondag inderdaad op het jubileumfeest van Reinjan Mulder. In zoverre was het bericht toch juist. Ook de geplaatste foto, van een duidelijk jongere Reinjan Mulder,  was juist. Om verdere misverstanden te voorkomen heeft Reinjan Mulder, de andere, laten weten voortaan Rein Mulder te heten. Waarvan acte. Reinjan Mulder zelf blijft gewoon Reinjan Mulder heten.

Neurenberg in de ban van Zahngold

Door Reinjan Mulder

Ingang Westfriedhof Neurenberg

Ingang Westfriedhof Neurenberg

Voor de verlichte geesten die aan het eind van de negentiende eeuw aan de westelijke rand van Neurenberg een nieuwe begraafplaats inrichtten, was het sterven nog een overzichtelijke aangelegenheid. Het stof zou na de dood tot stof wederkeren, en de geest zou naar God gaan. ‘Der Staub zur Staube. Der Geist zu Gott,‘ staat er boven de monumentale poort van het Westfriedhof. Maar waar blijft dan het goud? Sinds kort is iedereen in Neurenberg zich ervan bewust dat de mens uit méér bestaat dan lichaam en geest alleen. Het bevat vaak ook kleine hoeveelheden goud, en die moeten na de dood ook ergens heen. Gouden kronen, vullingen, stifttanden. Op dit moment staan voor het Neurenberger Landgericht in hoger beroep zes mannen terecht die ervan worden verdacht jarenlang in groepsverband goud te hebben gestolen uit de asresten die overblijven na de verbranding van lijken in het crematorium. Voor het Neurenberger Amtsgericht, waar de zaak in eerste instantie is behandeld, is gebleken dat de zes elke twee weken iemand met een zakje in de ovens achtergebleven goud naar een plaatselijke juwelier stuurden, die daar dan telkens een paar duizend euro voor neertelde. (meer…)

Reinjan Mulder nu ook zanger

Door een medewerker

 

Reinjan zingt

ook zanger…

Van Reinjan Mulder, de hoofdredacteur van Das Zahngold, was bekend dat hij behalve dichter, beeldend kunstenaar, jurist en criminoloog ook journalist is geweest. Maar er blijkt meer in hem te zitten. Hij zingt ook. Tijdens de viering van zijn zes ‘jubilea’, aanstaande zondag op Sociëteit De Kring, staat er een optreden gepland van de a capella groep Herman in een  bakje Geitenkwark, waarin een belangrijke rol zou zijn weggelegd voor één of meer solo’s van Reinjan Mulder. Volgens een woordvoerder van de close harmony groep, de heer Rutger Lemm, zal de groep, waarin onder meer ook Polle Vrienten zingt, naar alle waarschijnlijkheid enkele nummers ‘staand repertoire’ brengen, maar is ook een nummer uit (meer…)

Zahngold-hoofdredacteur Reinjan Mulder viert reeks jubilea

Door een medewerker

UPDATE – De hoofdredacteur van Das Zahngold, Reinjan Mulder, heeft laten doorschemeren dat hij op 11 januari 2009 ‘voor het eerst sinds mensenheugenis’ zijn verjaardag wil vieren. Aanleiding voor zijn besluit, zegt hij, is

6 jubilea

Reinjan Mulder: 6 jubilea

het toevallig samenkomen van een lange reeks jubilea. In 2009 is het tien jaar geleden dat hij als pas begonnen uitgever bij Uitgeverij De Geus zijn eerste en misschien wel beste roman contracteerde: De Geschiedenis van mijn kaalheid van Marek van der Jagt. Dat achter deze naam de auteur Arnon Grunberg schuilging heeft in niet onbelangrijke mate bijgedragen aan de voor een debuut vrij hoge verkoopcijfers van het boek.
Daarnaast is het in 2009 dertig jaar geleden dat hij voor het eerst bij NRC Handelsblad in dienst trad.  (meer…)

Job Lisman wint Most Shared Connections Award

Beste Job Lisman,

Sommige filosofen hebben gezegd dat je bent wat je bent ‘met anderen’. Wij zouden zeggen: ik link dus ik ben.

Reinjan Mulder en Job Lisman (r.)    foto Jan Zandbergen

Reinjan Mulder en Job Lisman (r.) foto Jan Zandbergen

Maar ze hebben wel gelijk. Tweenhalve maand geleden heb ik me op advies van mijn personal coach op LinkedIn gestort en ik heb gemerkt dat ik daar, met ‘anderen’, eindelijk iemand geworden ben. Ik heb maar liefst 211 connecties –  nee 212, ik krijg zojuist nog een hartelijke congratulations-mail, omdat vannacht de cineast Erik Lieshout tot mijn netwerk is toegetreden. En een hartelijke mail van Erik zelf. Long time no see.

Vroeger was je netwerk iets waar je beschaamd over zweeg, en des te beschaamder naarmate het groter en indrukwekkender was. Expliciet ‘netwerken’ was iets voor kneuzen en de eenzamen onder ons.  Maar nu is het niets minder dan ons wezen geworden. Ons zelf.

Het eerste waarin we nu bij een nieuwe relatie geinteresseerd zijn, is: hoeveel links heeft hij of zij op LinkedIn. En: wie heeft de meeste, hij of ik?

Gelukkig biedt het LinkedIn-systeem meer mogelijkheden. Zelf ben ik veel meer geinteresseerd in het fenomeen ‘Shared Connections’. Relaties die je met anderen deelt.

Soms droom ik dat ik iemand aanklik die meer dan tweehonderd connecties met me deelt – en dat ik dan zie dat ik die iemand ben.

Hoe dan ook: hoe meer gedeelde connecties, hoe meer ik.

Deze week ben ik daarom een Most Shared Connections Competition gestart, om te zien wie in zijn ‘zijn met anderen’ mij het meest (meer…)

Uit de as

Door onze correspondent

UPDATE NEURENBERG, 23 december – Deze maand is bij het gerechtshof in Neurenberg in hoger beroep opnieuw een zaak begonnen over de diefstal van gouden resten uit gebitten, het zogeheten Zahngold. Het gaat om zes mannen uit Neurenberg in de leeftijd van 30 tot 55 die in totaal minstens 130.000 euro hebbenverdiend met de verkoop van achtergebleven goud uit het crematorium. Elke twee weken liep een van hen met een zakje goud uit de ovens naar de juwelier, die daarvoor vervolgens een paar duizend euro neertelde. In eerste instantie waren de zes door het kantongerecht tot geldboetes en voorwaardelijke vrijheidstraffen veroordeeld. Ze zijn het daar niet mee eens, omdat ze vinden dat hun handelwijze geen diefstal is. Hun advocaten sturen aan op vrijspraak.

 

 

Neurenberger speelgoedwinkel

Neurenberger speelgoedwinkel

Neurenberg, de stad van het houten speelgoed, het oorlogstribunaal en de Neurenberger rassenwetten, was er tot vorig jaar vanuit gegaan dat eventuele goudrestanten uit lijken na het verbranden automatisch met de as in de urnen zouden terechtkomen. Door de aanwezigheid van een metaalfilter bleven de kostbare resten echter – samen met spijkers van de kist en metalen heupprothesen – in de oven achter, zodat de medewerkers van het crematorium ze ‘voor het oprapen’ hadden.

 

Inmiddels heeft Neurenberg speciale goudopvangapparatuur voor het crematorium aangeschaft, zodat de ongeorganiseerde ontvreemding door willekeurige werknemers niet langer mogelijk is, zo heeft een woordvoerder van het stadsbestuur voor het gerechtshof verklaard. Voortaan, zo zei hij, zal de opbrengst van het goud uit de verbrande lijken rechtstreeks en wettelijk aan de stad Neurenberg ten goede komen. Bij een goudprijs van 18 a 19 euro per gram wordt gerekend op een bedrag van 250.000 euro per jaar.

Net als in een vergelijkbare zaak in de Duitse stad Hof voerden de zes verdachten van de goudroof als verdediging voor hun handelwijze aan dat het goud uit de verbrande lijken van niemand was, een res nullius, en dat het daarom straffeloos meegenomen mocht worden door (meer…)

Geen vrouwenman

Door Reinjan Mulder
‘Ik ben geen vrouwenman. Mij zul je op feestjes niet gauw in de rondte zien spieden om te zien of ik nog ergens een steelse blik van een dame kan vangen. Ik begrijp daarom nog steeds niet goed hoe ik die avond met Edith bevriend ben geraakt. We hebben een tijdje naast elkaar aan tafel gezeten, tegenover de schrijfster Benoite Groult, voor wie het feest was georganiseerd. Uitgeverij Vassallucci had eerder haar Zout op mijn huid uitgegeven, een boek over een oudere dame die

(meer…)