Nieuwe roman van Reinjan Mulder verschijnt in november bij Nieuw Amsterdam: Coffee Company

image002Wie zouden we zijn als we niet toevallig dat ene baantje hadden gekregen? En wie, als we niet die ene vrouw waren tegengekomen? Zouden we dan ons leven lang een kleine scharrelaar zijn gebleven, maar, wie weet, met een zeer enerverend liefdesleven?
In de binnenkort bij Nieuw Amsterdam Uitgevers verschijnende roman Coffee Company van Reinjan Mulder komt een man in een eigentijdse koffiegelegenheid een onbekende tegen die in veel opzichten zijn tegenpool is, maar die toch als twee druppels water op hem lijkt. In de weken die volgen verdiept hun contact zich. In een reeks gesprekken tussen de lattes en de laptops gaan ze in op filosofisch getinte vragen als: wat maakt ons tot wat we zijn? Hoe belangrijk kan één toevallige ontmoeting zijn? Kortom: wat maakt dat we ons mislukt of geslaagd voelen in het leven?
Coffee Company is een opwekkend verhaal over twee pratende mannen in een zwijgend café, waarin onder de (meer…)

Vamba Sherif: als Hemingway nu naar Europa kwam, zou hij de Damstraat bezoeken

In de New York Times vindt op het moment een grappige discussie plaats over de vraag: waar zou de 50 jaar overleden Ernest Hemingway heen gaan als hij nu Europa bezocht. Als Nederlands auteur werd Babel & Voss auteur Vamba Sherif gevraagd hieraan een bijdrage te leveren. Wij drukken – met zijn instemming – zijn bijdrage aan de discussie hieronder af.
Door Vamba Sherif

There’s a street I frequent in Amsterdam called Dam Street, just off the famous Dam Square. It is dotted with antiquarian bookshops, snack bars and cafés where Hemingway would have come across beauties before whom the beauty in his “A Moveable Feast” might have paled. He would then have traded Paris for Amsterdam.
Beyond Dam Street are the canals, shops and residences, some with courtyards that offer unalloyed intimacy. Anything goes in this city, which bustles with cultural life and offers the hungry artist the right atmosphere to blossom.
A home for blossoming artists, and a city where the population is increasingly of non-Dutch and non-European origin.
The city contains a large number of nationalities, a Chinatown, and neighborhoods where one may feel as if he’s in Africa. In 10 years’ time, Amsterdam should have the largest concentration of people of non-Dutch and non-European origins in the Netherlands.
Long known for its tolerance, Amsterdam is hosting

(meer…)

Babel & Voss Uitgevers blijft groeien – een verviervoudiging van het nog jonge fonds, Vamba Sherif stapt over

Door onze verslaggever
P1000464AMSTERDAM, 2 juli – Tegen alle trends in blijft Uitgeverij Babel & Voss in 2011 flink doorgroeien. De in 2010 begonnen uitgeverij van Daniel van der Meer, Daan Heerma van Voss en Reinjan Mulder heeft voor komend najaar vier nieuwe titels op het programma staan plus één midprice herdruk. In de vorige aanbieding stond nog slechts één boektitel, het manifest Wat we missen kunnen, waarvan nu een 10 euro editie verschijnt.
In de nieuwe aanbieding, die naar verwachting rond 1 augustus wordt verspreid, komen vier verschillende genres voor: verhalende fictie, vertaalde fictie, non fictie en een verhalenbundel. Dat zal ook de komende jaren het programma blijven.
Voor de Nederlandse fictie tekent de in Liberia geboren Groningse schrijver Vamba Sherif (37). Vamba Sherif publiceerde eerder drie boeken bij Uitgeverij De Geus en is inmiddels ook in het Engels, Frans en Duits vertaald. Dit voorjaar hield hij een succesvolle leesreis door Duitsland. Vamba Sherif kende Babel & Voss uitgever Reinjan Mulder nog uit zijn tijd bij De Geus en wilde zijn nieuwste boek graag (meer…)

Hoe Teylers aan het duurste boek ter wereld kwam

Door Reinjan Mulder
UPDATE 17 juni – In het vandaag verschenen nummer van het tijdschrift ‘De Boekenwereld’ schrijft Reinjan Mulder over de Amerikaanse vogelschilder en uitgever John James Audubon, naar aanleiding van de spectaculaire veiling van zijn ‘Birds of America’ in december jongstleden. Hieronder een fragment uit het artikel, waarin gedeelten zijn opgenomen uit een lezing die hij eerder voor de Vrienden van het Teylers Museum hield.

De opkamer van Teylers Museum met daarin enkele giclees van vogelplaten van J.J. Audubon

De opkamer van Teylers Museum met daarin enkele giclees van vogelplaten van J.J. Audubon

In december vorig jaar bleek bij een veiling van Sotheby’s in Londen dat het vijfdelige plaatwerk The Birds of America (1827-1838) van John James Audubon dat Teylers Museum bezit, nog altijd tot de duurste boeken aller tijden gerekend mag worden. Voor 7,32 miljoen pond – 1,5 miljoen dollar, 8,7 miljoen euro – werd daar een soortgelijk exemplaar aan de Londense kunsthandelaar en vogelkenner Michael Tollemache verkocht. Door de schommelingen in de wisselkoersen is onduidelijk of de veiling in Londen, zoals de kranten schreven, nu opnieuw alle records voor boeken heeft gebroken – een ander exemplaar van de Birds wisselde bij een eerdere veiling, in 2002 in New York, omgerekend voor méér euro’s van eigenaar. Maar voor Amerikanen – en wie anders bekommeren zich steeds weer om de nieuwste veilingrecords – is het boek dankzij de val van de dollar de afgelopen tien jaar nog aardig in (dollar)waarde gestegen: met meer dan dertig procent.
The Birds of America, het legendarische vogelboek van John James Audubon waarvan nu wereldwijd nog maar 119 exemplaren bekend zijn, heeft, zacht gezegd, een uitzonderlijke drukgeschiedenis. Bijna tweehonderd jaar geleden, in de jaren twintig en dertig van de negentiende eeuw, werd het (meer…)

Urwin Vyent: ‘Wij zijn trots op de naam Bijlmer’

Urwin Vyent is één van de rijzende sterren in de Amsterdamse gemeentepolitiek. Hij werd geboren in het plaatsje Onverwacht in Suriname, kwam naar Nederland om sociologie te studeren en was daarna onder meer directeur van het Kwakoe-Podium in de Bijlmer, totdat hij bij de Gemeenteraadsverkiezingen van 2010 onverwacht, als lijstduwer, in de Deelraad van Zuidoost belandde. Er volgde wat gesteggel over de vraag of hij zijn zetel wel moest innnemen, maar nu is hij sinds een jaar wethouder in de Bijlmer. Wat doet hij daar de hele dag? Reinjan Mulder sprak met hem in De Balie.
Door Reinjan Mulder

Urwin Vyent: trots op de naam Bijlmer (foto Sanne Claessens)

Urwin Vyent: de Bijlmer is een heel sterk merk (foto Sanne Claessens)

Urwin Vyent: ‘Ik lees op dit moment erg veel stukken. Voor een wethouder is het zaak je dossiers goed te kennen om op grond daarvan een visie te ontwikkelen. Verder gaat veel tijd op aan overleggen en vergaderen. GroenLinks is traditioneel altijd sterk gefocust geweest op milieu en weinig op stadsontwikkeling. Door het wethouderschap van Maarten van Poelgeest is dat nu gelukkig veranderd. Maar in Zuidoost moet het ambtelijk apparaat weer gaan wennen aan een bestuur waaraan GroenLinks meedoet. Daarvoor moeten we ons profiel nu herkenbaarder maken. De veranderingen die hier de afgelopen 15 a 20 jaar hebben plaatsgevonden, waren sterk vanuit een PvdA visie opgezet. Wij moeten nu (meer…)

Karel van het Reve’s modderaars

Door Reinjan Mulder
In haar fraaie bespreking van Karel van het Reve’s Verzameld werk (NRC Handelsblad,  9 juni 2011) schrijft Elsbeth Etty: ‘…hij schreef zo goed omdat het leek alsof hij sprak.’
Ik geloof daar niets van.
In het vervolg van haar stuk citeert zij hoe Van het Reve tegen Ischa Meijer sprak, toen die hem voor de Volkskrant interviewde. Karel zei: ‘Ik ben een van de weinige westerse geleerden, die van mening is dat Marx eigenlijk niets interessants te melden heeft.’
Maar had Karel die zin geschreven, dan had deze volgens mij geluid: ‘Ik ben een van de weinige westerse geleerden die van mening zijn dat Marx eigenlijk… etc.’
Karel van het Reve schreef beter dan hij sprak.
Blijft de vraag waarom noch Ischa Meijer, noch daarna de redactie van de Volkskrant, noch de interview-bundelaar Ton van Brussel, noch de redactie van Uitgeverij Van Oorschot, noch de recensent Elsbeth Etty, noch de kunstredactie, noch de eindredactie van NRC Handelsblad deze op zichzelf vrij veel voorkomende fout van Karel van het Reve bij het overschrijven of overlezen (meer…)

De Turken komen! – een 19de eeuws cultuurconflict

Door Reinjan Mulder

Gundulic stelt zich Osman voor

Gundulic stelt zich Osman voor

Het schilderij ‘Gundulic stelt zich Osman voor’ (1894) van de Kroatische schilder Vlaho Bukovac, dat twee jaar geleden in het Haagse Gemeentemuseum hing, heeft destijds weinig ophef veroorzaakt. Dat is vreemd, omdat er heel wat over te zeggen is, nu de discussies maar doorwoeden over de toetreding van Turkije tot de EU.
Het gigantische doek dat een prominante plaats innam op de tentoonstelling van Bukovac, verbeeldt de historische slag bij Hoczym, uit 1621, toen de oprukkende Turken door de verenigde slavische volkeren voorgoed uit Europa werden teruggeslagen. Ons Europese continent zou daardoor – in de ogen van veel Kroaten – voortaan voor het Christendom behouden zijn.
Bij die slag moet ook de Turkse sultan Osman II aanwezig zijn geweest. Dat inspireerde de zeventiende eeuwse Kroatische dichter Ivan Gundulic tot zijn omvangrijke gedicht ‘Osman’, dat in de negentiende eeuw is uitgegroeid tot het nationale epos van Kroatie.
Op het schilderij dat uit die zelfde tijd stamt, laat Bukovac de barokke dichter zien die in een visioen de Turkse sultan voor zich oproept, terwijl hij aan alle kanten wordt omringd door weelderig, blank vrouwenvlees.
Ik neem aan dat al die naakte vrouwen (meer…)

Bij een foto van Sally Mann

Door Reinjan Mulder

Sally Man, Candy cigarette

Sally Mann, Candy cigarette

‘Een kindhoertje’. Dat is de eerste gedachte bij het zien van deze foto van Sally Mann. Een kinderlijfje met een ietwat ouwelijk hoofdje erop, dat in een ontwikkelingsland langs de weg staat te roken en de voorbijganger blasé aankijkt.
Dan pas zie je dat er naast haar nog een meisje staat, een kleiner meisje in een wat kinderlijker jurkje. Met lage openingen bij de schouders. Zou ze haar zusje in de gaten moeten houden? Of is ze haar een pakje brood komen brengen, tussen de klanten door.
En pas dan zie je, onscherp, links van het rokende meisje de jongen op zijn stelten. Prachtig, hoe hij het beeld vervolmaakt. Hoog boven de grond staat hij daar, een witte reiger, net ver genoeg van het rokende meisje af om haar indringende blik niet te niet te doen, maar als je hem eenmaal gezien hebt, kun je hem niet meer wegdenken.
En in één keer wordt de foto duidelijk. Dit zijn spelende kinderen. Het rokende meisje is geen hoertje, ze speelt slechts (meer…)

Puntje puntje puntje – Een korte beschouwing over… het beletselteken

Door Reinjan Mulder

Puntje komma puntje komma puntje

Puntje komma puntje komma puntje

Graag wil even met u de puntjes op de i zetten. In NRC Handelsblad van 16 mei staat een interessante en originele column van taalmeester Ewoud Sanders over leestekens die al dan niet kunnen worden uitgesproken. Een van de mooiste daarvan is het ‘puntje puntje puntje’.
Sanders omschrijft dit teken als ‘puntje, puntje, puntje’. Dat is natuurlijk vreemd, want dan zou je het eerder moeten uitspreken als ‘puntje komma puntje komma puntje…’
Bovendien gelooft Ewoud Sanders, anders dan ik, dat deze drie puntjes altijd een ‘beletselteken’ genoemd moeten worden.
Volgens mij is het beletselteken soms iets anders. We moeten naar mijn idee goed onderscheiden tussen de drie puntjes die midden in een aangevangen zin iets onduidelijks vervangen dat niet meer wordt uitgeschreven of verder gedacht, en anderzijds drie puntjes die iets concreets vervangen dat om andere redenen niet wordt uitgesproken. Bijvoorbeeld omdat het geheim is, of scabreus. ‘Ik heb pijn in mijn … ‘
Alleen het eerste zou ik een beletselteken noemen. Het tweede niet.
Er is nog een ander verschil tussen de beide puntjesreeksen. In het eerste geval staan de drie puntjes direct (meer…)

Opgekocht door het Vlaamse Lannoo: het nieuwe front van J.M. Meulenhoff

Door Reinjan Mulder

Hoogstaande literatuur (Buenos Aires, 2011)

Hoogstaande literatuur (Buenos Aires, 2011)

Wat was mijn eerste reactie toen ik vorig jaar hoorde dat J.M.Meulenhoff, mijn vroegere werkgever, door het uiteenvallende PCM werd verkocht aan de Vlaamse uitgeverij Lannoo? Geen reactie, voor zover ik me herinner. Ik had nauwelijks een idee wat Lannoo was. Ik herinnerde me misschien vaag hun treurige stands in Frankfurt, op de Vlaamse afdeling, waar een paar net geklede dametjes vergeefs zaten te wachten op buitenlands bezoek, en dat was het wel.
In mijn hele boekenkast had ik, zo bleek, ook geen enkel boek van Lannoo staan. En dat zegt wat, ik schuim al veertig jaar winkels en antiquariaten af naar ‘boeken die ik ooit misschien gebruiken kan voor iets’.
Sinds vandaag weet ik beter hoe dat komt, die treurige stands en die lege plekken in de kast. In het komende nummer van het tijdschrift De Boekenwereld, waarvan ik de proeven sinds een paar dagen in huis heb, schrijft hoogleraar boekwetenschap Lisa Kuitert een stukje over een jubileumboek van het honderdjarige Lannoo. Daaruit blijkt dat uitgeverij Lannoo van alle Vlaamse uitgeverijen zo ongeveer de meest foute is uit de hele Tweede Wereldoorlog. En daarna. En dat zegt wat, in Vlaanderen. Men gaf er in het begin van de jaren veertig vrolijk het beruchte antisemitische (meer…)