Waarom Karin Spaink niet in de Deelraad wil

Door Reinjan Mulder

Nico Tillie: Versplintering (gemengde techniek)

Nico Tillie: Versplintering (gemengde techniek)

Schrijfster Karin Spaink stond al eens op de kandidatenlijsten van GroenLinks voor de Tweede Kamerverkiezingen, het Europse Parlement, en de Gemeenteraad, maar net nu ze met 422 voorkeursstemmen in één keer in de Deelraad van Stadsdeel Centrum is verkozen, bedankt ze voor de eer. Waarom?

Spainks besluit om af te zien van haar zetel in de deelraad Centrum veroorzaakte nogal wat commotie. Op haar weblog viel al een paar keer het woord ‘kiezersbedrog’. In haar huis op Wittenburg legt Spaink het uit: ‘Ik was lijstduwer en heb nooit overwogen om daadwerkelijk in de raad te gaan. Wel wilde ik GroenLinks graag steunen.’ De laatste keer dat Spaink voor een politieke functie voelde, was (meer…)

Hanz Mirck en de teruggetrokken Heaney-vertaling

Door Reinjan Mulder

Emo Verkerk: 72 keer Joseph Roth

Emo Verkerk: 96 versies van Joseph Roth

Voor elke uitgever komt er een moment waarop hij erachter komt dat niet alle schrijvers en alle vertalers schrijven kunnen. Ze hebben een paar boeken van een bekende auteur bij een gelezen, en zijn dan o, zo trots wanneer die auteur besluit naar hun uitgeverij over te stappen – tot ze zijn nieuwe manuscript in handen hebben. Dan blijkt opeens hoeveel werk de vorige uitgever moet hebben gehad om van een manuscript een boek te maken.
Maar soms zijn er uitgevers die zelfs die sensatie niet meemaken. Die geven een manuscript na binnenkomst ongezien door aan de drukker of persklaarmaker en komen er in het beste  geval dan pas achter dat er nog het een en ander aan gedaan had moeten worden.
Ik geloof niet dat dit de beste uitgevers zijn.
In de Volkskrant en NRC Handelsblad is er de afgelopen maanden de nodige ophef geweest over het feit dat de nieuwe dichtbundel van de Nobelprijswinnaaar Seamus Heaney zo boordevol vertaal- en spelfouten zit. Voor (meer…)

Bij de nominatie van ‘Opnieuw Beginnen’ voor de Socrates Wisselbeker 2010

Door Reinjan Mulder

Socratesbeker-winnaar Luc van Middelaar geeft heet van de naald een interview

Kersverse Socratesbeker-winnaar Luuk van Middelaar geeft heet van de naald een telefonisch interview

Een half leven geleden zat ik ijverig voor mijn eindexamen Gymnasium te blokken en vroeg ik mij vertwijfeld af wat ik later worden zou. Ik had net de boeken van Jean Paul Sartre ontdekt, en werd gefascineerd door filosofen die in Parijs college gaven aan leuke, jonge meisjes, en die tussen het filosoferen door ook nog even snel met deze of gene naar bed leken te gaan. Ik zou ook wel zo’n schrijvende en liefhebbende filosoof willen worden.
Had je die in Nederland ook? Ik wist alleen dat Roel van Duijn (meer…)

Het cilinderbureau van Prof. J.H. van ’t Hoff

Het cilinderbureau van Nobelprijswinnaar J.H. van 't Hoff

Het cilinderbureau van Nobelprijswinnaar J.H. van ’t Hoff

Door Reinjan Mulder
De grootste geleerden van de afgelopen eeuw zijn te herkennen aan het feit dat ze ooit als bekroning de Nobelprijs hebben gekregen. Maar de allergrootste geleerden moeten wel de mensen zijn geweest die die prijs al helemaal aan het begin van die eeuw mochten ontvangen, in het jaar 1901. Het was toen de eerste keer dat de grote prijs werd toegekend, en waar normaal elk jaar een paar kandidaten genoeg formaat hadden verworven om voor de prijs der prijzen in aanmerking te komen, had het Nobelprijs-comité die allereerste keer de keuze uit een veelvoud aan bekende namen. Iedereen die in de loop van de zo vruchtbare negentiende eeuw iets belangrijks had uitgevonden en nog altijd onder de levenden was, dong ijverig mee.
Een half leven geleden zat ik elke dag in mijn kamertje voor mijn eindexamen te werken aan een bureau dat aan van deze allergrootste geleerden had toebehoord. (meer…)

Een eigen radio

Door Reinjan Mulder
In de VARA-gids die wij thuis lazen, stonden elke week grote advertenties voor een bouwpakket waarmee je zelf je eigen radio in elkaar kon zetten.

Symphonie der sferen

Symphonie der sferen

Een eigen radio! En ook nog zelf gebouwd!
Ik spaarde maanden lang al mijn dubbeltjes en kwartjes, totdat ik eindelijk genoeg geld had om de ‘Pionier’ te kopen. Die zou de vier kanalen van onze brave radiodistributie wel eens snel in de schaduw stellen.
Al snel kreeg ik van de firma Maxwell een grote kartonnen doos toegestuurd, zoals aangekondigd ‘onder rembours’, wat volgens mijn vader wilde zeggen dat je er bij ontvangst voor betalen moest. En die doos zat vol met buizen, draadjes en een soort fel gekleurde dropstaafjes die ‘weerstandjes’ werden genoemd. Ook zat er een in bieren gevouwen, glimmend vel papier erbij, waarop in zwarte lijntjes een strak schema stond dat liet zien hoe je alles (meer…)

Discriminatie anno 2010: knieval voor Kraima

Door Reinjan Mulder
Was ik al zo lang niet meer op het Boekenbal geweest?  Als de dag van gisteren herinner ik me boekenbals waar je als journalist gezellig door een kwieke Henk Kraima en zijn ‘aanhangsel’ (CPNB-woord voor ‘vrouw’) in de ingang werd welkom geheten – waarna je een over het algemeen amusant en leuk programma kreeg voorgeschoteld, waarover je later al dan niet een stukje schreef voor je krant.

Knieval voor Kraima

Knieval voor Kraima

Wat is er sindsdien met de CPNB gebeurd? Dit jaar had ik laten weten een reportage te willen maken voor het Cultureel Persbureau, maar het resultaat was een uitvoerig draaiboek in mijn mailbox, een ‘persprotocol’, met een enorme hoeveelheid do’s en don’t’s. De CPNB blijkt tegenwoordig een vlijmscherp onderscheid te maken tussen ‘genodigden’ en pers, pardon: ‘geaccrediteerde pers’. Alsof Zwagerman, Van Dis, Midas Dekkers en Ramsey Nasr nooit in kranten schrijven. Geaccrediteerde pers, zo wist het CPNB draaiboek mij te melden, is op het bal verplicht een legitimatie bij zich te dragen, en moet ook permanent voor iedereen als pers herkenbaar zijn door middel van een zogeheten ‘persbadge’. Deze opzichtige badge, de nieuwste variant van de jodenster, moesten we van de CPNB ten allen tijde ‘duidelijk zichtbaar’ dragen, zodat er (meer…)

‘Opnieuw Beginnen’ op shortlist Socrates Wisselbeker

Door een medewerker

V.l.n.r. Willem Elsschot, Marli Huijer en Reinjan Mulder

V.l.n.r. Willem Elsschot, Marli Huijer en Reinjan Mulder

Het boek Opnieuw beginnen van Marli Huijer en Reinjan Mulder (Nieuw Amsterdam Uitgevers, 2009) is op de shortlist van de Socrates Wisselbeker 2010 beland. Volgens het juryverslag snijden de beide auteurs in hun ‘fraaie boek’ een onderwerp aan dat iedereen in deze tijd moet aanspreken. De Socrates Wisselbeker is de belangrijkste onderscheiding voor oorspronkelijk Nederlands filosofisch werk. In 2008 ging de prijs naar Frank Ankersmit voor De sublieme historische ervaring en in 2009 naar Hans Achterhuis voor zijn boek Met alle geweld.
UPDATE APRIL 2010 Tijdens de Nacht van de Filosofie in Felix Meritis, op 9 april 2010, werd bekend gemaakt naar welke van de vijf voor 2009 genomineerde boeken de Socrates Wisselbeker uiteindelijk is gegaan. Winnaar werd de filosoof Luuk van Middelaar met zijn boek De Passage naar Europa.
Naast zijn boek en Opnieuw beginnen stonden er boeken van Erno Eskens, Peter Henk Steenhuis en Mieke Boon en Gerard Visser op de shortlist. (meer…)

GL-Kamerlid Tofik Dibi: ‘wie op mijn oude school niet gehoorzaamde, kreeg klappen’

Door Reinjan Mulder
Bij de komende gemeenteraadsverkiezingen staat de Amsterdammer Tofik Dibi op maar liefst twee GroenLinks lijsten. Hij is lijstduwer in stadsdeel Amsterdam West maar je kunt hem met voorkeursstemmen ook tot raadslid kiezen in de gemeenteraad van Amsterdam. Daarnaast zit Dibi, als het kabinet tenminste niet valt, nog minstens een jaar in de Tweede Kamer. Heeft het destijds jongste Kamerlid (29) van Nederland tijd te veel? Of heeft Tofik Dibi’s aanwezigheid op de lijsten louter symbolische betekenis?

Tofik Dibi

Tofik Dibi

Ik vraag het Tofik Dibi in het café van De Balie, op een van zijn ‘Amsterdamse dagen’. De avond tevoren heeft hij de nieuwe ledenbijeenkomst in de Stayokay bijgepraat over het tot in de vroege ochtend doorgelopen Irak-debat, maar dat is hem vooralsnog niet aan te zien.
Nee, zegt hij, hij heeft zeker geen tijd teveel – over een uur wacht alweer een nieuwe afspraak – maar wanneer hij verkozen zou worden, wil hij wel serieus nadenken of hij ook zijn Amsterdamse zetel(s) inneemt. Hij wijst erop dat je ook altijd nog duo-raadsleden hebt.
Amsterdam gaat de tweevoudige lijstduwer te zeer ter harte om de stad na de verkiezingen zomaar weer de stad te laten. Vooral het thema Amsterdam Wereldstad spreekt Tofik Dibi  als liefhebber van het nachtleven aan. Hij geeft toe dat dit thema misschien kan ‘schuren’ met de meer sociale idealen van GroenLinks, maar vindt dat misschien juist spannend. Tofik Dibi: ‘Een wereldstad wekt associaties met (meer…)

Prins Bernhard Fonds? Die naam kan echt niet.

Door Reinjan Mulder
In 1953 ging Gerard Reve met een vriend naar de film. In het voorprogramma zagen ze plotseling Prins Bernhard opduiken. In de recent verschenen biografie Kroniek van een onschuldig leven van Nop Maas lezen we dat zijn verschijning voor Reve aanleiding was voor een aardige practical joke. Met een sterk Duits accent riep Reve meteen: ‘Dat ik bij de SS geweest ben, gaat niemand wat aan.’ In die eerste jaren van Juliana’s koningschap waren de schaduwzijden van haar echtgenoot kennelijk nog geen algemeen onderwerp van discussie. Volgens Maas gingen na Reve’s opmerking onmiddellijk de lichten in de zaal aan, en deden de beide vrienden gauw alsof hun neus bloedde.

Zwitserse bankrekeningen

Zwitserse bankrekeningen

Sindsdien is er veel veranderd. Niet alleen wordt er nu op de voorpagina’s van de kranten uitgebreid bediscussieerd of Koningin Wilhelmina en haar oorlogskabinet al op de hoogte waren van Bernhards SS-verleden. Ook is zijn rol bij het afpersen van Lockheed en het aan de Duitse schandpaal nagelen van Juliana inmiddels tot onderwerp voor een populaire tv-serie gepromoveerd. Zeker na zijn grote, postuum verschenen interview in de Volkskrant en de niets verbloemende dubbelbiografie van de hand van Cees Fasseur is Bernhard uitgegroeid tot niets minder dan het symbool van opportunisme, machtsmisbruik, leugens en bedrog.
Is zo iemand de meest gerede figuur is om de naamgever te zijn van een fonds dat (meer…)

Milly and Mai: the movie

Door Reinjan Mulder

PCM ruïnes

PCM ruïnes

Na het verschijnen van De geldpers, het boek over de ondergang van het media-concern PCM, bleef het weer eens opmerkelijk rustig in de daartoe geëigende bladen. Het vakblad Boekblad, dat elke dag hot news over de uitgeversbranche zou moeten brengen, had op zijn site alleen een uitvoerige foto-reportage over de uitbundige presentatie van het boek, in het nieuwe PCM-bolwerk, waar zo te zien, behoorlijk veel drank is gevloeid. In de Volkskrant prees Hans Wansink het boek van zijn oud-collega alleen maar plichtmatig en met veel te veel sterren de hemel in. En in NRC Handelsblad, een van de belangrijkste slachtoffers van de kraak, ging oud-PCM-watcher Hubert Smits in een grote recensie van in totaal drie boeken alleen maar even zijdelings op het nieuwe boek in.
Waar bleef de
analyse van één van de grootste uitgeversdrama’s van na de oorlog? Waar bleef de les voor de toekomst van de media? Voor Hubert Smeets zou het hele drama vooral neerkomen op het einde van de zelfbenoemde grote mannen die de Nederlandse economie een jaar of tien geleden wel eens even in de vaart der volkeren zouden opstoten.
Was het maar zo eenvoudig.
(meer…)