Geobsedeerd door idolen – Rudolf Geel’s verhalen over roem in ‘Bitter & Zoet’
Door Reinjan Mulder
Recensie van: Rudolf Geel, Bitter & Zoet. Uitg. De Bezige Bij, 1975
Is het denkbaar dat er idolen bestaan van wie nog nooit een mens gehoord heeft? In het titelverhaal van zijn pas verschenen bundel Bitter & Zoet beschrijft Rudolf Geel zeer gedetailleerd het leven van een fictieve filmster, Angie Hoffman. Door een journaliste van een Amerikaanse krant te citeren, door interviews aan te halen die in diverse tijdschriftjes zijn verschenen en doordat de verteller van Angie’s leven het genoegen heeft gehad om twee weken door te mogen brengen met het idool in een huisje in Wales is Geel er in geslaagd om zeventig bladzijden vol te krijgen met roddel over die ene Angie Hoffman.
Geels verhaal is zo een korte biografie geworden die wel wat lijkt op de biografie van Marilyn Monroe. Er wordt gezocht naar de mens achter de ster, veronderstellingen worden geuit over hoe ze werkelijk was. Haar afkomst, dochter van een burgemeester, haar eerste rolletjes, alle namen van haar regisseurs, met wie ze speelde, haar minnaars, het rijzen van haar ster. Niets blijft de lezer bespaard.
Wat valt hier nu allemaal uit te leren? Helaas, niets. Het enige wat uit dit verhaal duidelijk wordt, is dat het nogal wat uitmaakt of je een krante-artikel leest over de echte Marilyn Monroe of een soortgelijk verhaal over een volslagen onbekende juffrouw.
Laat ik duidelijk zijn. Ik heb helemaal niets tegen nieuwsgierigheid naar filmsterren. Wat mij betreft blijven het idolenwezen, de Muziek Expres en Rina Lodders bestaan. Ik sta nog altijd open voor de nieuwe verloofde van Brigitte Bardot, om nu maar de eerste filmster te noemen in wie ik geïnteresseerd was. Met rode oortjes lees ik ook dat Sylvia Kristel een kind van Hugo Claus wil hebben omdat ze hem ‘mooi’ en ‘intelligent’ vind. Ik kan daar uren over doordenken. En met wie Willeke van Ammelrooy niet naar bed gaat, is ook altijd leuk te weten. Mijn belangstelling voor de medemens gaat zelfs zo ver dat ik graag lees wat er door cameraman Jan de Bont heen ging toen hij zijn eigen Monique van de Ven vrijend (zij dan) op de film moest zetten.
Maar wat Rudolf Geel ondanks zijn studies van het idolenverschijnsel vergeet, is dat idolen pas idolen zijn, en interessant worden, als iedereen ze kent. Hij zou het fenomeen heel wat beter onder woorden kunnen brengen door over het leven van de echte Willeke van Ammelrooy te schrijven. Of zou het feit dat de schrijver wiens boek wordt verfilmd in Bitter & Zoet Peer Wolders heet, soms betekenen dat we hier met een sleutelroman te maken hebben?
De eerste keer dat ik iets van Rudolf Geel las was vijf jaar geleden, een verhaal waarvan ik niets meer weet, behalve dat het de titel Idolen droeg. Nu hij in zijn laatste boek weer twee van de drie verhalen over idolen laat gaan, terwijl hij intussen nog een boek publiceerde dat Schijnhelden en Nepschurken heette en beroemde schrijvers interviewde voor de kindertelevisie, mogen we wel zeggen Geel behoorlijk geobsedeerd wordt door het beroemd worden – en blijven. Want het eerste verhaal van Bitter & Zoet gaat over een schilderend wonderkindje. Iemand die wat in de wetenschap doet gaat samen met zijn ouders en zijn zuster naar de onthulling van een borstbeeld. Een onbekende beeldhouwer heeft dit van hun vijf jaar eerder overleden broertje gemaakt, bijna voor niks, maar met de hoop dat hij door deze opdracht een beetje snel naam zou maken als kunstenaar. Dat broertje was namelijk wereldberoemd vanwege zijn prachtige schilderijen, en hij verdiende kapitalen die hij op reizen met zijn zusje vlot weer uitgaf.
Voorwoord (2020)



