Author Archive

Waarom Renate Dorrestein de Librisprijs niet kan winnen

Door Reinjan Mulder AERDENHOUT, 15 MEI 1995. De Libris Literatuur Prijs 1995 die morgenavond tijdens een rechtstreekse televisieuitzending uit het Amstelhotel zal worden uitgereikt, kan door zes genomineerde schrijvers worden gewonnen. Maar volgens één van hen is er nu al één gedoodverfde verliezer. Volgens Renate Dorrestein (41) heeft zij absoluut geen kans vannacht naar huis […]

Tonnus Oosterhoff: ‘Mijn boeken zijn soep in droge vorm’

Door Reinjan Mulder Tonnus Oosterhoff verzint voor elk verhaal of gedicht dat hij schrijft een nieuwe spelregel. Ook zijn roman Het dikke hart, over de vergeten schilder Gerrit van Houten, moest aan een aantal regels voldoen. Oosterhoff wilde daarin bijvoorbeeld als een 19de-eeuwer kijken en denken. ‘In ieders hoofd zitten gebaande paden.’ zegt hij. ‘Aanvankelijk wilde ik in mijn […]

De onderhuidse driften in Allard Schröder’s ‘Raaf’

Door Reinjan Mulder Recensie van: Allard Schröder, Raaf. Uitg. De Bezige Bij, 1995.   Als op 21 juni 1964 in het Academisch Ziekenhuis van de stad A. de kleine Abel Raaf wordt geboren, ziet zijn moeder in een roes van penthotal en lachgas nog een tweede kind voor haar ogen verschijnen. Het is, zo denkt […]

Boekenweekgeschenk van Leon de Winter: Oma gaat op oorlogspad

Door Reinjan Mulder Recensie van: Leon de Winter, Serenade. Uitg. CPNB. De naam Leon de Winter staat zo langzamerhand garant voor controverses. Er is bijna geen schrijver in Nederland die zoveel trouwe lezers heeft, maar er is ook bijna geen schrijver die bij elk boek zoveel kritiek moet incasseren. Zijn boekenweekgeschenk Serenade is in dit opzicht geen uitzondering. Nog voor het […]

‘Verzinnen is ongepast’ – interview met Blake Morrison

Door Reinjan Mulder ‘Het is moeilijk als je iemand alleen nog maar in overleden toestand kunt herinneren,’ zegt de Engelse schrijver Blake Morrison. Daarom schreef hij En wanneer zag jij voor het laatst je vader?, een vader-en-zoonboek dat hij beslist geen roman wilde noemen. ‘Bij non-fictie denk je: Mijn God, dit gebeurt! Dat geeft een […]

‘Malle Hugo’: bejaarde stokpaarden van W.F. Hermans

Door Reinjan Mulder Recensie van: Willem Frederik Hermans. Malle Hugo – Vermaningen en beschouwingen. Uitg. De Bezige Bij. 328 blz. 1994 Na zijn vertrek van de Groningse Universiteit in 1973 heeft W.F. Hermans, naar hij in zijn nieuwste bundel Malle Hugo laat weten, overal met kunstjes in zijn onderhoud moeten voorzien. ‘Ik ga met mijn […]

De ‘modermismen’ van Kees van Kooten

Door Reinjan Mulder Recensie van: Kees van Kooten, Meer dan alle modermismen. Uitg. De Bezige Bij, 568 blz.  Halverwege de bundel Meer dan alle modermismen van Kees van Kooten is een brief opgenomen aan Simon Carmiggelt. Het is een fictieve brief, de grootvader van de Nederlandse column is op het moment van schrijven al overleden. […]

De patiënt die niet ziek is – Willem Jan Otten’s eerste essayistische roman over zelfmoord

Door Reinjan Mulder Recensie van: Willem Jan Otten, Ons mankeert niets. Uitg. Van Oorschot, 1994, 197 blz.  In de meeste gevallen krijgt een arts op zijn spreekuur mensen tegenover zich met klachten. Hij is daarop ingesteld. Maar het kan ook anders. In de nieuwe roman van Willem Jan Otten wordt een huisarts geconfronteerd met patiënten […]

Belladonna van Hugo Claus: een caleidoscopische roman

Door Reinjan Mulder Recensie van: Hugo Claus: Belladonna. Uitg. De Bezige Bij, 350 blz. Toen vorig jaar de Koninklijke Vlaamse Schouwburg in Gent na een langdurige restauratie feestelijk werd heropend, gebeurde dat met Onder de torens, een hilarisch gelegenheidsstuk over de verloedering van de Vlaamse culturele wereld. In een groot aantal scènes hekelde Hugo Claus […]

Interview met Susanna Tamaro: De stem van je hart

Door Reinjan Mulder  Van de roman De stem van je hart van de Italiaanse schrijfster Susanna Tamaro werden in korte tijd meer dan een half miljoen exemplaren verkocht. Daarom ging ik maar eens met haar praten tijdens de Buchmesse in Frankfurt. ‘Om te schrijven moet je talent te hebben.’ vertelde ze me. ‘Maar dat kun […]