Das Zahngold Reinjan Mulder’s Nieuws- en Advertentieblad

Door Reinjan Mulder

Emo Verkerk: 96 versies van Joseph Roth

Voor elke nieuwe uitgever komt het moment dat hij erachter komt dat sommige schrijvers niet schrijven kunnen. Ze hebben een paar boeken van een bekende auteur gelezen, en zijn o zo trots wanneer die auteur besluit naar hun eigen uitgeverij over te stappen – tot ze zijn nieuwe manuscript zien. Dan blijkt hoeveel werk die vorige uitgever moet hebben gehad om van een manuscript een boek te maken.
Er zijn ook uitgevers die zelfs die sensatie niet meemaken. Die geven een manuscript na binnenkomst ongezien door aan de drukker en komen er dan pas achter dat er nog het een en ander aan gedaan had moeten worden.
Ik weet niet of dat wel de beste uitgevers zijn.
In de Volkskrant en NRC Handelsblad is er de afgelopen maanden de nodige ophef geweest over het feit dat de nieuwe dichtbundel van de Nobelprijswinnaaar Seamus Heaney zo boordevol vertaal- en spelfouten zit. Voor uitgeverij J.M.Meulenhoff is die kritiek nu zelfs aanleiding geweest om de bundel rücksichtslos uit de handel te halen.
Mij zult u daar niet over horen. Ik kijk wel link uit met deze uitgever. Maar waarom heeft men daar nu niet eerst even bij de vorige redacteur van Seamus Heaney geïnformeerd naar de capaciteiten van de ingehuurde vertaler? Dan hadden ze tijdig kunnen horen dat er aan Heaney’s vorige bundel Electric Light, waarover Heaney zeer te spreken was en die wel overal geprezen is, door twee redacteuren eerst wel meer dan acht uur redactiewerk is verricht, en dat er op de redactie halverwege ook nog een goed gesprek met de vertaler heeft plaatsgevonden, waarin onder meer de vraag werd opgeworpen of zijn Engels wel goed genoeg was voor zo’n uiterst verantwoordelijke klus.
Uitgevers hebben tegenwoordig geen geheugen meer, en aan de mensen die nog wel ervaring hebben met het redigeren van literaire teksten wordt door middel systeemingrepen het liefst hun geheugen ontnomen, waarna ze in het ergste geval ook nog zonder pardon de laan uit worden gestuurd.
Het wordt tijd dat schrijvers en vertalers harde eisen gaan stellen aan de redactionele begeleiding die ze van hun uitgevers krijgen. Dan was zo’n affaire als nu met de Heaney-vertaler Hanz Mirck nooit tot zulke pijnlijke en absurde proporties uitgegroeid.

Verscheen eerder op de VvL site van LinkedIn